Geisha Porcelein

Porselein wordt in het Japans ‘yakimono’ genoemd — gebakken ding. Maar het woord dat de Europeanen ervoor bedachten vertelt een ander verhaal: porcelein, van het Italiaanse ‘porcellana’, het gladde schelpdier. Een naam die gaat over de huid van het materiaal, niet over het proces. En dat is precies waar dit werk over gaat: over huid. Dinah was gefascineerd door het idee van een vrouw die écht van porselein is — niet als metafoor voor breekbaarheid, maar als materiaalwording van de perfectie die de geisha nastreeft. De witte huid die geen imperfectie toelaat. De blauwe motieven die elk gebaar ritualiseren. De craquelure die vertelt dat zelfs perfectie ouder wordt. De AI kreeg de opdracht om de geisha niet te ‘versieren’ met porseleinpatronen, maar haar te ‘maken’ van porselein — een subtiel maar cruciaal verschil. Het resultaat zijn wezens die tegelijk menselijk en objectmatig zijn: je ziet de zachtheid van een gezicht, maar ook de hardheid van gebakken klei. Ze kijken je aan met ogen die geschilderd lijken, maar die toch iets voelen.