Voel de Verf: Waarom Textuur de Nieuwe Kleur Is

Voel de Verf: Waarom Textuur de Nieuwe Kleur Is

Van impasto tot paletmes: waarom we in 2026 verlangen naar kunst die je bijna kunt aanraken.

De hand achter het doek

Laatst hing ik een nieuw werk op in mijn woonkamer — een dik, gelaagd doek vol paletmesstreken en droge verfrandjes. Mijn dochter liep erlangs en stak haar hand uit. Niet om aan te raken, maar bijna. Dat 'bijna' is precies waar het om gaat. Textuur in kunst doet iets wat kleur alleen niet kan: het trekt je naar zich toe. En in 2026 is die aantrekkingskracht groter dan ooit.

Waarom we naar textuur verlangen

We leven in een wereld van gladde schermen. Alles wat we aanraken is vlak glas — onze telefoon, onze laptop, onze tablet. Neurowetenschappers noemen het 'tactile deprivation': ons tastgevoel wordt ondervoed. Het is geen toeval dat juist nu de interieurtrendsetters roepen om oppervlakken die je wílt aanraken. Kalkmuren, bouclé stoffen, ruw hout, keramiek met onregelmatige glazuren — en bovenal: kunst met diepte.

De term die je steeds vaker hoort is 'haptic luxury' — luxe die je voelt, niet alleen ziet. Interieurs worden ontworpen om aan te raken, niet om naar te kijken op Instagram. En handgeschilderde kunst met dikke verflagen, paletmesstructuur en zichtbare penseelopbouw past daar naadloos in.

Impasto: oud ambacht, nieuwe hype

Minimalistische hal met kalkpleister muren en aardse keramiek, klaar voor een getextureerd kunstwerk

Impasto — het opbrengen van verf in dikke, reliëfachtige lagen — is al eeuwen oud. Rembrandt gebruikte het, Van Gogh maakte het legendarisch. Maar waar het lang als 'ouderwets' gold in de gladde, minimalistische interieurwereld, is het nu terug met een vengeance. Verzamelaars en interieurontwerpers zoeken werk dat onmiskenbaar door mensenhanden is gemaakt. Geen AI-gegenereerde print, geen massaproductie, maar verf die je met je ogen kunt voelen.

In mijn eigen werk zijn het juist de lagen die het verhaal vertellen. Een schilderij begint niet als een compositie — het groeit. Laag over laag, soms schurend, soms vloeiend, totdat het doek zijn eigen karakter heeft gekregen. Die opbouw zie je terug in het oppervlak: de randen van een paletmesstreek, een onverwachte textuurwissel, een plek waar de onderlaag erdoorheen schemert.

Textuur verandert licht

Dit is iets wat veel mensen niet weten: een getextureerd schilderij ziet er op elk moment van de dag anders uit. Ochtendlicht raakt de randen van een verflaag en werpt minuscule schaduwtjes. Avondlicht verzacht alles en laat de diepe lagen naar voren komen. Een vlak canvas doet dat niet — het is statisch, constant. Een getextureerd werk leeft mee met het licht, met het seizoen, met de tijd van de dag.

Dit is waarom ik altijd aanraad om kunst te hangen waar natuurlijk licht het bereikt. Niet in direct zonlicht — dat is te hard — maar op een plek waar het licht beweegt. Een muur tegenover een raam, een gang waar ochtendlicht naar binnen valt, een woonkamer waar het avondlicht langzaam draait. Dan zie je je schilderij elke dag opnieuw.

Wabi-sabi: schoonheid in imperfectie

De textuurtrend hangt nauw samen met de wabi-sabi filosofie die al enkele jaren door Nederlandse interieurs waait. Wabi-sabi viert het onvolmaakte, het handgemaakte, het materiaal dat door gebruik mooier wordt. Een abstract schilderij met zichtbare verfstreken past daar perfect bij — het is geen glad product, maar een object met geschiedenis.

In een wabi-sabi interieur vormt getextureerde kunst een natuurlijke brug tussen de kalkmuren, het verweerde hout en de ongeglazuurde keramiek. Het geheel ademt authenticiteit. Niet omdat alles op elkaar is afgestemd, maar omdat alles echt is.

Hoe kies je kunst met textuur?

Een paar praktische tips. Kijk niet alleen naar kleur en compositie — kijk naar het oppervlak. Vraag je af: wil ik hier mijn hand overheen halen? Dat gevoel is een signaal. Kies werk dat je fysiek aantrekt, niet alleen visueel.

Let ook op schaal. Textuur heeft ruimte nodig om te ademen. Een klein getextureerd werkje verliest zijn impact op een grote muur. Maar een groot doek met diepe paletmesstructuur kan een hele kamer definiëren — het wordt een landschap in miniatuur, een wereld op je muur.

Raak het (bijna) aan

Textuur in kunst is uiteindelijk een uitnodiging. Om dichter bij te komen, om te vertragen, om de schermen even los te laten en iets te voelen. Niet met je vingers — laat de verf alsjeblieft met rust — maar met je ogen, met je aandacht.

Benieuwd naar kunst die je wilt aanraken? Bekijk de DNH collectie — elk werk is met de hand opgebouwd, laag voor laag, precies voor dit gevoel.

Met liefde,

Dinah