Nieuwsbrief: Wat Blijft Hangen

Nieuwsbrief: Wat Blijft Hangen

Over de Kusama-tentoonstelling, kunst als cadeau, de equinox en een klein ritueel om weer te zien wat al aan je muur hangt.

Nieuwsbrief: Wat Blijft Hangen

Lieve jij,

Afgelopen zaterdag stond ik eindelijk in de Kusama-tentoonstelling in het Stedelijk — ik beloofde het je twee weken geleden, en ik hield me aan mijn woord. Ik verwachtte foto's te maken. In plaats daarvan stond ik minutenlang doodstil in een van de spiegelkamers, omringd door duizenden kleine lichtjes die zichzelf oneindig herhaalden, en voelde ik iets wat ik niet had zien aankomen: ontroering. Niet om het spektakel, maar om hoe klein en tegelijk hoe eindeloos een enkel stipje licht kan worden als je het maar genoeg laat weerkaatsen.

Ik liep naar buiten en de stad was ineens heel gewoon weer, maar iets in mij was blijven hangen in die kamer. Dat woord — blijven hangen — is deze weken niet meer uit mijn hoofd gegaan. Volgende week dinsdag is het equinox: dag en nacht precies in balans, het laatste officiële moment voordat de herfst ook astronomisch wint. Een mooi moment om stil te staan bij wat blijft, nu de dagen korter worden en we allemaal weer naar binnen trekken.

Toevallig schreef ik deze twee weken ook over precies dat: over kunst die blijft hangen, letterlijk en figuurlijk — als cadeau voor een ander, en als warme herfstlaag voor je eigen muur. Deze brief is de rode draad tussen die twee gedachtes.

Uitgelicht

Ik schreef deze weken over Kunst als Cadeau: Geef Iets dat Blijft — over waarom een klein origineel werk soms meer betekent dan een groot gebaar, en hoe je een schilderij kiest voor iemand anders zonder hun smaak te hoeven raden. Nu de feestdagen alweer ergens aan de horizon opdoemen, is dit het moment om erover na te denken. Lees meer →

En in Herfstpalet aan de Muur: Warm je Huis op met Kunst dook ik in de kleuren die deze maand overal opduiken — terracotta, mosgroen, okerbruin — en waarom je muurkunst net zo goed met de seizoenen mag meebewegen als je garderobe. Lees meer →

Inspiratie: de pauze die het seizoen je geeft

Wat me opvalt in alles wat ik deze weken lees over welzijn, is een kleine maar duidelijke verschuiving: mindfulness wordt niet langer gezien als iets aparts — een appje, een cursus, een uurtje op zondag — maar als iets dat verweven raakt met wat je toch al doet. Koken, wandelen, kijken. Precies het soort dat ik al jaren in de workshops zie gebeuren, nu eindelijk ook terug te lezen in de grote welzijnsrapporten van dit jaar: mentale rust ontstaat niet in een aparte ruimte, maar in de kieren van je gewone dag.

De equinox volgende week is daar een mooie aanleiding voor. Het is het enige moment in het jaar waarop dag en nacht exact in balans zijn — en daarna wint de nacht het, week na week, tot aan de winter. Ik gebruik die dag altijd als een soort zachte jaarwisseling. Geen goede voornemens, maar een vraag: wat wil ik dit najaar loslaten, en wat wil ik binnenhalen?

Tip van Dinah

Een kleine equinox-oefening: haal op die dag één kunstwerk van de muur en houd het letterlijk in je handen.

Niet om het te verplaatsen — gewoon om het weer te voelen als een object, niet als behang. Voel het gewicht, het canvas, de rand van de lijst. Negen van de tien keer ontdek je een detail dat je maanden niet meer zag, omdat muurkunst na een tijdje "verdwijnt" uit je blikveld. Hang het daarna terug. Soms is opnieuw kiezen voor iets wat je al hebt net zo waardevol als iets nieuws kopen.

Vooruitblik

De stukken die ik half september beloofde staan nog steeds klaar om te verschijnen: over gelaagd hangen zodra de avonden vroeg donker worden, en over kleur en geheugen — waarom een bepaalde tint je zomaar terugbrengt naar een huis van vroeger. Ze komen eraan, ik wilde ze alleen nog niet loslaten voordat ze klopten.

En omdat de cadeaus dit najaar blijkbaar nu al bij mij binnenkomen: ik ben in het atelier begonnen aan een kleine reeks werken die precies passen bij wat "Kunst als Cadeau" beschrijft — klein, betaalbaar, met genoeg ziel voor een nachtkastje. Meer daarover zodra ze droog zijn.

Tot over twee weken, ergens na de balans van dag en nacht. Neem die equinox als excuus om binnen te blijven en heel even naar iets te kijken dat je al hebt.

Lief,
Dinah

Met liefde,

Dinah