Nieuwsbrief: Waar de Zomer Zachtjes Kantelt
Lieve jij,
Er is elk jaar één moment waarop ik het voel: de zomer kantelt. Niet met een klap, maar met een zucht. Deze week stond ik 's avonds in het atelier en zag ik dat het licht om negen uur al goud werd in plaats van wit — dat diepe, schuine augustuslicht dat alles een graad warmer maakt. Op mijn werktafel lag een tube oker die ik in juli nauwelijks aanraakte, en ineens wilde mijn hand niets anders. Het seizoen kiest zijn eigen kleuren, of ik het nu wil of niet.
In juli beloofde ik jullie dat ik het in augustus zou hebben over kleur en temperatuur — waarom dezelfde kamer in de zomer om andere tinten vraagt dan in de winter. Ik ben er de afgelopen twee weken helemaal in gedoken, en wat ik vond was eigenlijk een geruststelling: je hoeft je huis niet om te bouwen voor de herfst. Je hoeft alleen te luisteren naar wat het licht al aan het doen is, en één stap mee te bewegen.
Dus dat is deze brief: over meebewegen. Over warmte die je toevoegt met een doek in plaats van een verbouwing, en over de rust die ontstaat als je binnen één kleurenfamilie durft te blijven.
Uitgelicht
In Van Zomer naar Herfst: Kunst die je Huis Verwarmt schrijf ik over de belofte van juli: hoe je met warme tinten en de juiste kunst je interieur klaarmaakt voor de maanden waarin je meer bínnen leeft dan buiten. Geen grote ingrepen — één werk met oker, terracotta of diep rood doet meer voor de temperatuur van een kamer dan een nieuwe bank. Lees meer →
En in Tonaal Wonen: De Rust van Één Kleur onderzoek ik iets waar ik zelf steeds meer van houd: kiezen binnen één kleurenfamilie. Een kamer die van zand via camel naar chocolade loopt, voelt niet saai — hij voelt als uitademen. En juist tegen zo'n tonale achtergrond gaat een kunstwerk stralen. Lees meer →
Inspiratie: de herfst wordt tonaal (en persoonlijk)
Wie nu de internationale bladen doorbladert, ziet twee bewegingen die elkaar prachtig aanvullen. Aan de ene kant wordt er volop gekozen voor tonale paletten: aardse middentinten als stoffig olijfgroen, rokerig blauw, gebakken terracotta en vooral chocoladebruin — in een grote designersenquête dit najaar de meest genoemde kleur. Kamers die niet uit contrasten bestaan maar uit verwantschap, waarin kleur langzaam verloopt in plaats van botst.
Aan de andere kant: verzamelde weelde. Maximalisme en eclecticisme staan bovenaan de verlanglijstjes, maar dan niet als "meer spullen" — als méér verhaal. Geërfde stukken, gevonden objecten, kunst die ergens vandaan komt. Het rijmt met wat ik vorige maand al voelde: het persoonlijke wint, en de tonale achtergrond is precies wat al dat persoonlijke laat zingen.
En zet vast in je agenda: het Rijksmuseum toont nog tot half september het rauwe, levendige werk van fotograaf Ed van der Elsken, en in september opent het Stedelijk een groot retrospectief van Yayoi Kusama — die komt er maar één keer zo langs. Ga kijken om je oog te voeden; de herfst is er het seizoen voor.
Tip van Dinah
Een kleine oefening voor deze overgangsweken: kies één warme tint en laat hem drie keer terugkomen. Bijvoorbeeld oker — in een kussen, in een gedroogde bos in een vaas, en in (of naast) een kunstwerk. Drie keer is genoeg om een kamer van seizoen te laten wisselen zonder dat je iets hoeft te verbouwen.
Begin bij het kunstwerk. Kijk welke warme tint er al ín zit — bijna elk werk heeft er een, soms verstopt in een onderlaag — en haal die naar buiten met twee stille echo's in de kamer. Het is dezelfde truc die ik in mijn atelier gebruik als een doek "los" hangt van zijn omgeving: niet het werk aanpassen, maar de kamer heel zachtjes laten meepraten.
Vooruitblik
De komende weken neem ik je mee dieper de herfst in: over textuur als warmtebron — waarom dik opgebrachte verf en tastbare materialen precies zijn waar we in het donkere seizoen naar verlangen — en over het ritueel van stil kijken op de dagen dat het buiten grijs wordt.
En ik ben iets aan het voorbereiden rond de nieuwe herfstwerken in het atelier. Meer kan ik nog niet zeggen, behalve dit: er zit veel oker in.
Tot over twee weken. Geniet van dit kantelende licht — het is er maar even, en het is elk jaar weer het mooiste.
Lief,
Dinah

