Gistermiddag stond ik in mijn atelier te mengen. Ultramarijn, een druppel zwart, een vleugje wit. Het blauw dat ontstond was niet het blauw dat ik zocht — het was beter. Dieper. Stiller. Het soort blauw waar je in verdwijnt als je er te lang naar kijkt. Ik legde mijn penseel neer en deed precies dat: kijken. Vijf minuten. Misschien langer.
Waarom blauw nu terugkeert
Elk interieurmagazine dat ik de afgelopen weken heb opengeslagen, vertelt hetzelfde verhaal. Jotex noemt blauw de absolute favoriet voor de lentekleuren van 2026. Homes & Gardens zet het neer als een van de meest onverwachte maar trefzekere kleurkeuzes van dit voorjaar. En bij Flavourites lees ik dat de zachte, gedempte blauwtinten die we kennen van oud porselein en vergeten luiken een comeback maken in het Nederlandse interieur.
Dat is geen toeval. Na jaren van warme aardetinten — de terracotta's, de karamels, de okerbruin — verlangen we naar een kleur die niet omhult maar opent. Blauw doet dat. Het duwt muren naar achteren, het maakt een ruimte groter dan hij is, het geeft je ogen rust.
Wat blauw doet met je brein
Er zit wetenschap achter dat gevoel. Kleurpsychologisch onderzoek laat zien dat blauwe tinten de hartslag verlagen en de productie van cortisol — het stresshormoon — remmen. Dulux koos niet voor niets een diep indigoblauw als hun kleur van het jaar, specifiek gericht op slaapkamers en ruimtes waar herstel centraal staat. Het is geen decoratie meer. Het is neurologie op je muur.
In mijn eigen werk merk ik het elke keer weer. Een doek met overwegend warme tinten trekt mensen naar zich toe — ze willen dichtbij staan, aanraken. Een werk met blauw doet het omgekeerde: het nodigt uit om afstand te nemen, om de hele compositie te overzien, om diep adem te halen. Beide reacties zijn waardevol. Maar in een tijd waarin we allemaal op zoek zijn naar ademruimte, is blauw precies de kleur die we nodig hebben.
Blauw in abstracte kunst
Abstracte kunst en blauw hebben een lange geschiedenis samen. Denk aan Yves Klein, die een heel pigment naar zichzelf vernoemde — International Klein Blue — omdat hij geloofde dat blauw de meest immateriële kleur was. Of aan de kleurveldschilders van de jaren zestig, waar één enkel blauw vlak genoeg was om een heel verhaal te vertellen.
Wat mij fascineert is hoe blauw zich anders gedraagt dan andere kleuren op doek. Rood springt naar voren, geel schreeuwt om aandacht, maar blauw trekt zich terug. Het creëert diepte waar die er niet is. In mijn werk Ethnic Blue zie je dat het sterkst: de diepe, elektrische blauwe boog in het midden lijkt uit het donker op te doemen, als een poort naar iets wat erachter ligt. Die illusie van ruimte — dat is de kracht van blauw.
Blauw in je interieur: drie benaderingen
Je hoeft geen muur te schilderen om blauw in huis te halen. Sterker nog, voor de meeste ruimtes werkt kunst met blauw effectiever dan een geverfd vlak. Een schilderij brengt niet één blauw maar tien — van de lichtste grijsblauw tot de diepste nacht. Het leeft, het verandert met het licht.
De eerste benadering is blauw als anker: één groot werk met overwegend blauwe tinten op een verder neutrale muur. Dit werkt bijzonder goed in woonkamers en eetkamers, waar het werk het kleurthema van de hele ruimte bepaalt zonder die te domineren.
De tweede is blauw als accent: een kleiner werk of een diptiek waar blauw doorheen speelt, gecombineerd met warme materialen eromheen — denk aan hout, linnen, messing. De spanning tussen het koele blauw en de warme omgeving is precies wat een ruimte interessant maakt.
De derde is de manier die ik zelf het mooist vind: blauw als onderstroom. Een schilderij waar blauw niet de hoofdkleur is, maar eronder leeft — als een ademhaling onder de oppervlakte. In mijn atelier werk ik op dit moment veel met lagen waar een transparant blauw doorheen schemert onder warmere bovenlagen. Het effect is subtiel maar merkbaar: de ruimte voelt frisser, opener, zonder dat je meteen kunt aanwijzen waarom.
De lente vraagt om opening
April is de maand van opengaan. De deuren gaan open, de ramen gaan open, en ergens in ons hoofd gaat er ook iets open. Blauw past bij die beweging. Het is geen kleur die afsluit of begrenst — het is de kleur van lucht en water, van alles wat beweegt en stroomt.
Als je deze lente één ding aan je interieur wilt veranderen, overweeg dan een werk met blauw. Niet als statement, niet als trend die je volgend jaar weer vervangt, maar als een rustig anker dat je ruimte geeft om adem te halen.
Benieuwd hoe blauw er bij jou thuis uit zou zien? Bekijk de DNH collectie of stuur me een foto van je muur — ik denk graag mee.
